Senesini hatırlamıyorum ama, İFSAK’tan bir dönem fotoğrafçılık kursu almıştım. Doğaldır ki bu kadar kısa sürede öğrenilenler insanda sadece genel bir kavram oluşturabiliyor.  Oysa sadece fotoğraf çekimini öğrenmek bile çok zaman ister; nerede kalmış fotoğraf sanatından anlamak...?

Ama 80’li yılların ortalarına doğru, Kodak firmasının düzenlediği bir yarışmada mansiyon almıştım.
Sanırım genel bir sanat eğitimi, zevki, anlayışı, birikimi insanın sanatın diğer dallarında da iyi kötü bir beceri gösterebilmesini sağlıyor. Ben de “öylesine”, çerçeveyi içimden gelen gözlerle ayarlayarak, bazan otomatik makinaların sunduğu imkanlardan da yararlanarak, fotoğraf çekiyorum ara sıra...

Çocuk fotoğrafları çekme konusunda çok başarılıyım. Çünkü çocukları “şöyle yap”, “böyle dur” diye zorlamıyorum, doğal hallerine bırakarak, en güzel görünecekleri anı bekleme konusunda, diğer bir sürü konunun aksine, bayağı sabırlıyım. Böyle olunca sonuç da, o çocuğu gayet güzel ve doğal yansıtan bir fotoğraf oluyor, kiii, anne ve babaların sevinçlerini ve gururlarını görünce, değmeyin benim keyfime !

Hiçbir iddiam olmadan kendi zevkim için çektiğim fotoğraflarımın çoğu pek fena değil. Ama ne yazık ki fotoğraf sanatı, zaman ve bütçe ayırma açısından da, kolay sürdürülebilecek bir zevk değil...!
Hepsi bu !